Ik ben er dit weekend nog eens op uit geweest met een paar vrienden. Deze keer trokken we naar de Drakensbergen om Cathedral Peak te beklimmen, een top van 3.000 meter. De rit naar de voet van de berg duurde wel een 5-tal uur, maar erg was dat niet. Erger was dat we niet onmiddellijk onze tent konden opzetten wegens de overvloedige regenval, en we dus maar moesten gaan schuilen in het sanitaire blok.Maar de verrassing was des te groter, de volgende ochten
d, toen de berg in alle glorie boven ons uittorende. Hoewel een beetje te laat vertrokken, gingen we er toch van uit dat we zonder problemen de grot waarin we zouden overnachten tijdig zouden bereiken. Maar dat was zonder één van onze gezellen gerekend. We waren nog geen uur aan het stappen of hij bleek al op een kwartier te volgen. Volgens hem geen probleem, want hij was alleen wat opgehouden om wat foto's te nemen. Maar het werd hoe langer, hoe erger, tot hij op een punt kwam en zei dat we hem gewoon konden achterlaten, en dat hij wel zou achterkomen. Maar dat doe je niet in de bergen, zeker niet als je naderend onweer ziet aankomen. Uiteindelijk begon het effectief te regenen en heel donker te worden, en moesten we wel verder.
We lieten de man achter met het 2-persoonstentje dat we meehadden, en trokken verder op zoek naar de grot. Helaas zonder resultaat.
d, toen de berg in alle glorie boven ons uittorende. Hoewel een beetje te laat vertrokken, gingen we er toch van uit dat we zonder problemen de grot waarin we zouden overnachten tijdig zouden bereiken. Maar dat was zonder één van onze gezellen gerekend. We waren nog geen uur aan het stappen of hij bleek al op een kwartier te volgen. Volgens hem geen probleem, want hij was alleen wat opgehouden om wat foto's te nemen. Maar het werd hoe langer, hoe erger, tot hij op een punt kwam en zei dat we hem gewoon konden achterlaten, en dat hij wel zou achterkomen. Maar dat doe je niet in de bergen, zeker niet als je naderend onweer ziet aankomen. Uiteindelijk begon het effectief te regenen en heel donker te worden, en moesten we wel verder.
de ochtend, en daar was het zonnetje ... voor even! Na 11 uur opeengepakt te zitten, konden we onze sardienenpositie eindelijk verlaten. Na het leeglepelen van de tent en de rugzakken konden we aan de terugtocht beginnen.
We hebben wel veel gevloekt en getierd, maar nog veel meer gelachen en gegierd...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten