De eerste kerstmarkt

Pretoria, 31 oktober. Buitentemperatuur: 34 graden. Helderblauwe hemel. Een poster aan een van de lantaarnpalen in de stad met de melding dat... we dit weekend de eerste kerstmarkt hebben.

Bij navraag bij collega's of dit een vergissing was, blijkt dit inderdaad zo te zijn. Normaal heeft de eerste kerstmarkt plaats zo rond midden oktober. Dus dit jaar zijn ze wel heel laat. Blijkt...
Ook in de supermarkten, shopping malls,en andere winkels hangt het al vol groene nep-dennentakken, overvloedig versierd met kerstballen en slingers. Het doet raar aan, maar je kan hier moeilijk een witte kerst verwachten, en eerlijk gezegd komt het me ook nog wel bekend voor van toen ik in Kenia en Oeganda woonde. Maar al in oktober????

Ze hebben hier inderdaad geen Sinterklaas of Sinte Mette, en ook Allerheiligen wordt hier niet herdacht, dus is de eerst volgende festiviteit inderdaad kerstmis. Er is wel Halloween (vanavond trouwens), maar dat is niet zo groot en wordt, los van in een paar nachtclubs, ook niet gevierd. Hoe dan ook, ik kom nog op dit onderwerp terug van zodra ik enkele foto's heb kunnen nemen van deze waanzin.

Sperperiode? Nooit van gehoord...

Lang, leve de financiële crisis!

Ik zal hier maar niet al te diep op ingaan, maar waar iedereen aan het klagen is over de economie, gaat het met mijn eigen kleine economie steeds beter. Ik werk hier als vrijwilliger, en mijn kleine vergoeding wordt vanuit Verenigde Naties in dollar betaald. En niet alleen wordt de dollar steeds maar sterker tegenover de euro, ook zowel de dollar als de euro worden sterker tegenover de Zuidafrikaanse Rand. Twee keer winst dus!

Mij hoor je niet klagen...

Kaapstad, deel 2

Met een dagje vertraging, het tweede verslag van "die kaap". Waar waren we? Oh ja, Karl heeft me afgezet aan "die berg".

De Tafelberg kan je met niks vergelijken wat je ooit als berg gezien hebt. Een plateau dat zomaar, op een paar 100-den meter van de kustlijn zomaar in het landschap staat. Meer dan 1.000 meter hoog en eens boven zo vlak als een biljart. Daar moet je dus op. En het is zwoegen, maar o zo mooi! Elke meter die je stijgt is een beloning extra. Het is steil, steiler, steilst, maar elke keer dat je omkijkt ligt de Kaap er weer anders bij. En eens je boven bent, weet je het even niet. Zover je kan zien een desolaat landschap met wat kleine struikjes op een vlak oppervlak. Maar stap je 100 meter verder, een meer dat adembenemend uitzicht op Kaapstad, de zee en net buiten de kust "Robbeneiland", het eiland waar Nelson Mandela zovele jaren heeft gevangen gezeten.

Het eiland zelf is een onvergetelijke ervaring. Je wordt er rondgeleid door ex-gedetineerden, mensen die er jarenlang hebben vastgezeten voor hun idealen, een vrij Zuid-Afrika weg van alle Apartheid. Hun verhaal, samen met de omgeving, knijpt je keel dicht. We kregen een rondleiding doorheen de hele gevangenis, met als hoogtepunt de cel van Mandela, maar het zijn vooral de verhalen die blijven hangen. Voor de kinderen van onze scholen was de ervaring nog schokkender, in die zin dat zij ook een nacht op het eiland mochten/moesten doorbrengen, maar dan wel binnen het regime zoals dat vroeger werd toegepast op de gevangenen. geen uurwerken, geen GSM's, geen iPods, maar vooral het apartheidsregime in de gevangenis. En de kinderen waren -terecht- geschokt. De blanke kinderen kregen rijst, brood en 200 gram vlees als avondmaal, de "coloreds" en Indians kregen brood en 200 gr vlees, en de zwarten 'pap' (gekookte maisbloem) en 150 gram vlees. Op zich een heel schokkende ervaring, en ik had gehoopt om het zelf te kunnen meemaken...

Kaapstad, deel 1

Voila se, net terug van een paar dagen Kaapstad en tijd voor een update. Ik zal het wel in 2 keer moeten doen, want het is een beetje veel voor 1 blogje. Deel 2, "berg en eiland' krijgen jullie zondag.

Hoe verschillend kan een land zijn! Pretoria op vrij grote hoogte (1.700m), Kaapstad op zeeniveau, Pretoria stressy, Kaapstad (in mijn geval toch) laidback, Pretporia geen water, Kaapstad de zee... En zo kan ik nog een uur doorgaan. Ik was in Kaapstad voor de finales van de Model UN competitie waar ik het al eerder over had. Veel ga ik daar dan ook niet over uitwijden.

Bij aankomst was ik een beetje ontgoocheld want "die berg", de Tafelberg had zijn tafelkleedje opliggen. Maw de wolken bedekten de top. Maar wat een beloning de volgende ochtend! Daar lag hij in vol ornaat! Niet te weerstaan, die moest beklommen worden, één van de dagen!

De competitie verliep vlekkeloos, en dus na het tweede dbat tijd om de stad te verkennen. Wat opvalt is dat er in Kaapstad nog veel meer Afrikaans gesproken wordt dan in Pretoria.

De foto hiernaast is genomen aan één van de verkeerslichten. de stad is ook veel multicultureler dan enig andere stad die ik hier al bezocht heb. Dat blijkt ook uit de geschiedenis van de stad. Eén van die geschiedenissen is het verhaal van 'district 6', waar tot in de jaren 70 een gemengde bevolking woonde, maar die is afgebroken door het Apartheidsregime. In het museum rond District 6 staat nog altijd de bank (zie foto) die alleen voor de blanken bestemd was.

Op zondag een ander onvergetelijke ervaring. Karl Symons, ja de ex- VTM presentator, woon in Kaapstad. Ik heb jaren geleden met Karl nog heel aangenaam samengewerkt (één van mijn betere TV ervaringen), en sindsdien beschouw ik Karl als een goede vriend, alhoewel we mekaar niet zo vaak zien. Wel, diezelfde Karl heeft mij achter op zijn motor meegenomen voor een tochtje "Kaapstad in 6 uur". Zalig cruisen tussen de wijnvelden, de bergen, langs de kust, en dan stoppen voor een terrasje "chicken livers" in het Kaapse Malibu beach. Leuke tocht en vooral een heel fijn weerzien met Karl!

Na de chicken livers heeft Karl mijn dan gedropt aan de voet van de Tafelberg, maar dat is voor binnenkort...

De jacarandas zijn er!

Ik heb er heel lang moeten op wachten, maar eigenlijk bloeien de jacaranda's. Da jacaranda is een boomsoort waarvan er in de lanen en straten van Pretoria duizenden en duizenden staan. Vandaar ook de ondertitel van mijn blog.

En elk jaar in oktober gebeurt het "wonder" en komen al die bomen in bloei met dieppaarse bloesem. En nu is het dus zo ver. De hele stad ziet paars. Niet alleen de bomen, maar ook de straten zelf. Van het kleinste beetje wind vallen de bloemetjes van de takken, en kleuren het beton ook paars. De hele weg van en naar mijn werk rij ik met mijn fietsje in een paars decor. Prachtig!
Vanop mijn terrasje is het beeld formidabel. Onder mij ligt de stad, met hier en daar hele paarse vlekken. Ook hier in de tuin en in de straat kan je er niet naast kijken. De foto's bij dit blogje zijn in een straal van nog geen 100 meter rond mijn huis getrokken.

Gelukkig zijn de regens nog niet begonnen. Niet alleen spoelen die de bloesems dan in sneltempo van de bomen, maar het zou ook de wegen spiegelglad maken. De bloemen worden geplet, mengen zich met het regenwater en laten een dikke smurrie na. Met alle verkeersellende als gevolg. De Afrikaanse versie van een laagje sneeuw.

We zullen er dan maar van profiteren, van dit natuurschoon. Want over een week of drie is het gedaan. Dan zijn alle jacaranda's uitgebloeid en is het weer een jaar wachten...

De eerste regen!

12 druppels, maar toch...

Ik was net van plan te gaan slapen, maar dan ineens "tik, tik, tik,...". Regen! Ik veronderstel dat jullie in Belgie die "tik, tik, tik" liever kwijt dan rijk zijn, maar hier wachten we er op. De laatste druppels zijn gevallen ergens in mei. Misschien waren het zelfs geen druppels, maar de sneeuwvlokjes waar ik het in een eerdere blog zelfs over had. Maar sindsdien: niks.

Het eigenaardige is wel dat ik eigenlijk geen regen nodig heb om te overleven. Ik ben geen landbouwer, het water dat ik nodig heb komt uit de kraan, mijn planten en visjes worden bevoorraad uit diezelfde kraan, maar toch...

De geur, het gevoel dat alles weer op gang komt, de ervaring van wat druppels op je vel.

12 druppels, maar toch... het is een begin. Het begin van de zomer, met zo nu en dan een deugddoende "shower"...

To Eid or not to Eid...

... that is the question!

Elk jaar krijgen de werknemers van UN 10 vrije dagen. Daar zijn heel wat christelijke dagen bij, zoals Pasen of Kerstmis, en een paar nationale Zuid Afrikaanse feestdagen, zoals "Freedom Day" of "Heritage Day". Andere dagen, zoals vb 1 mei krijgen we niet, omdat we anders over ons aantal vrije dagen gaan. Er is dan wel geen zak te doen, want in Zuid Afrika is dat wel een feestdag en is alles gesloten. Maar toch komen we werken op de dag van de arbeid.

Aangezien de UN een multiculturele werkomgeving is zitten tussen onze vrije dagen ook een aantal niet-christelijke feestdagen, zoals "Eid ul-Fitr", het einde van de ramadan. Maar er is iets heel eigenaardigs met Eid, aangezien er pas op het allerlaatste moment kan beslist worden wanneer precies Eid valt. Het heeft namelijk te maken met de stand van de maan. En enkele minuten kunnen een dag verschil maken.

Gisteren werden we op het werk dan ook overspoeld door mails van hogerhand. De eerste mail vermeldde dat Eid morgen, donderdag, zou vallen. Rond de middag kregen we een tweede mail dat volgens andere bronnen Eid op woensdag (vandaag) valt en we dus vandaag mogen thuisblijven. Rond 3 uur weer verandering, en is het dus opnieuw donderdag. Althans voor Zuid Afrika, want in Mozambique zou het wel vandaag zijn, aangezien de maan daar iets vroeger opkomt. Maar dan om 10 voor 5, net voor het sluiten van de bureau's, een nieuwe mail, dat ook in Zuid Afrika Eid op woensdag valt. Enfin, allemaal heel verwarrend.

Ik zal maar eens naar "het werk" gaan, en zien wie er allemaal komt opdagen. Mijn Eid valt alleszins morgen, op donderdag. Dat heb ik beslist zonder naar de maan te kijken...