Bye 2009, welkom 2010

Een selectieve greep uit 2009:

Een onheilspellend begin met de auto middenin een storm tijdens de jaarovergang - vaarwel aan mijn grootmoeder, mijn vader en memeke - officieel vaarwel aan 20 jaar van mijn leven - economische crisis, ook in de media - onredelijkheid en onbegrip uit onverwachte hoek(en) - ontgoocheling in oprechtheid - ...

Maar ook: fantastische nieuwe vrienden - de verdere ontdekking van Zuid Afrika - emerging opportunities - blij dat oprechtheid, redelijkheid en begrip ook nog bestaan - een aanzet tot een nieuw begin...

Maar er is nog veel werk. Laat 2010 maar snel komen...

Gelukkig en voorspoedig nieuwjaar aan alle lezers.

Stille nacht

... en dag. Pretoria ligt er doods bij. Vorige week is de massale uittocht richting Durban ingezet, en blijkbaar is die dit weekend afgerond. Er wordt geschat dat er minstens 3.0000.000 mensen uit Pretoria en johannesburg richting Durbs zijn getrokken. Dus veel volk om de straten hier te vullen schieten er niet over. Als ik door het raam van mijn kantoor kijk, moet ik soms 30 seconden wachten vooraleer ik een auto zie. En dat in het absolute centrum van de stad.

Ook hier op kantoor is het stilletjes. Vandaag heb ik nog 2 collega's, morgen nog eentje, en vanaf woensdag ben ik alleen tot na nieuwjaar. Ben ik even de grote baas :-)

De hele verdieping is trouwens vrij leeg. Ook bij Unicef, dat hier ook op het 6de gevestigd is, zie ik voornamelijk lege kantoren. Jaja, het 'festive season', zoals ze dat hier noemen, wordt hier echt wel uitgebreid gevierd. Het is wel zo dat hier vooral kerstdag gevierd wordt, en niet direct kerstavond, zoals in België. Nog een verschil is dat er hier geen kalkoen of kerstlam wordt verorberd, maar dat het kerstmenu vooral bestaat uit braai, pap en de nodige dranken aan de rand van het zwembad. We zullen dat dan vrijdag ook maar doen , zeker?

Naderende kerst

17 december, en in België valt blijkbaar de eerste sneeuw. Net op YouTube eens geluisterd naar Jan Dewilde en zijn "eerste sneeuw", kwestie van een beetje in de sfeer te komen.

Hier is het ondertussen volop zomer. Vandaag voorspellen ze 31 graden, en voor kerstdag zelf lijken we richting 35 graden te gaan. Hier dus geen eerste sneeuw, maar eerste hete zon. En dat heb ik vorig weekend ook ten overvloede mogen ondervinden. Ik moest voor "het werk" naar een internationaal rugbytoernooi in het stadje George. Mooie streek, ergens in de Garden Route, en een fijn weerzien met de Indische Oceaan, maar toch de zon een beetje onderschat. Ondertussen heb ik de slang in mezelf losgelaten, en ben ik van vel veranderd. Maar dat even tussendoor.

35 graden op kerst, het lijkt een beetje onwezenlijk. Het blijft hoedanook heel raar aandoen om bij deze temperaturen mensen met kerstmutsen te zien rondlopen. Of versierde kerstbomen in de shopping malls, door de speakers begeleid van de nodige Christmas Carols, zoals Jingle Bells of Mary's Little Boy Child. En natuurlijk het verplichte "Dreaming of a white Christmas". daar zullen ze hier nog lang moeten op wachten, of het zou moeten zijn dat ze nu écht niet tot een akkoord komen in Kopenhagen. Want dan zou die white Christmas hier nog sneller kunnen zijn dan verwacht...

PS. Blijkbaar loopt er iets fout met de layout van dit berichtje. Excuses van de redactie

Over emergencies en exits

Voila, na een verblijf van een maand in Belgie ben ik terug in Zuid Afrika. Het was fijn om weer thuis te komen, en te zien hoe enthousiast vrienden en collega's waren. Alleen het weer valt een beetje tegen: bewolkt en veel regen. Wel al getuige geweest van 3 opeenvolgende avonden van spectaculair licht- en klankspel, donder en bliksem.

De terugreis begon heel goed. Ik was iets te vroeg in de luchthaven, en stond dan ook op de eerste rij toen de check-in openging. De mevrouw aan de balie kon mij al onmiddellijk bevestigen dat ik zowel voor de vlucht naar Cairo als voor de vlucht tussen Cairo en Johannesburg een plaats bij de emergency exit kon krijgen. Het grote voordeel is dat je veel meer ruimte hebt voor je benen, aangezien er geen rij stoelen voor jou staat. Eigenlijk een beetje business in economy. Daarentegen moet je je dan wel bereid verklaren om de crew te assisteren in geval er een emergency is, vb als het vliegtuig zou neerstorten. Maar zelfs dan zit ik toch liever dicht bij de uitgang.

So far so good. Alles mooi ingecheckt, vliegtuig netjes op tijd vertrokken... enfin, toch tot net voor het opstijgen. Want dan ineens iets uit de luidsprekers wat ik eerder alleen in films al had gezien : "Is there a doctor on board? We have an emergency!" Ik sprong al bijna recht om de emergency door te openen -iets wat ik stiekem altijd al een heb willen doen- maar het was al snel duidelijk dat niet het vliegtuig problemen had, maar dat 1 van de passagiers een "crisis" had gekregen. Met als gevolg, vliegtuig rechtsomkeer, terug naar de parking en 2 minuten later 6 dokters in het vliegtuig, compleet met defibrillators en andere electronische toestanden. Bleek de patient in kwestie een astma-aanval te hebben.

Anderhalf uur later, veel gepalaver en een valium later zijn we dan toch vertrokken en ben ik dus toch nog thuis geraakt...

Pauze

Wegens een tijd verblijf in België, even geen nieuws uit de Jacaranda City. Vanaf 1 december meer nieuws...

België

Nog 5 keer slapen, en dan is het weer tijd voor een tijdje België. Een hele maand deze keer. En ik kijk er echt wel naar uit om eens weer een hele tijd met de kinderen te spenderen. Maar ook andere dingen staan op het programma, zoals het verplichte tandartsbezoek, het bezig zijn met de aankomende examenperiodes, familiebezoekjes, en zovele andere dingen. Dus nu al mijn excuses aan iedereen die ik niet zal kunnen zien.

En nu vlug even naar de site van het KMI om te zien welke kleren ik moet meenemen. Ik vrees er voor...

Stand Up

Vorig weekend was het weer zover, het jaarlijkse "Stand Up and Take Action" weekend. Tijdens dat weekend vraagt de UN aan mensen wereldwijd om recht te staan tegen onrecht en armoede. Dit jaar was het voor mij dan ook weer proberen zo creatief mogelijk te zijn, en zoveel mogelijk mensen op éénzelfde plaats te laten rechtstaan. Toeval was dat het Stand Up weekend dit jaar samenviel met de finales van Model UN in Kaapstad. De finalisten zélf al laten opstaan was al een eerste stap, maar daar ging het uiteindelijk amper om 200 participanten. Dat moést beter kunnen.

Dus maar contact opgenomen met de Zuidafrikaanse Rugbybond. Want net datzelfde weekend werd ook de halve finale van de beker gespeeld, tussen Western Province (Kaapstad) en die Blou Bulle (Pretoria). Meer dan 50.000 man in één klap. Al iets meer de moeite. En wat raad je? De bond ging akkoord!

Snel een megaspandoek van 7 op 10 meter laten printen, wat schoolkids opgetrommeld, en het resultaat zie je op de foto's. En ikke fier!

Ook te zien op Youtube...

http://www.youtube.com/watch?v=u1GRy8qD-n8

Petrichor

Ik heb zonet een nieuw woord geleerd. Een mooi woord ook nog. En het klinkt zoals het moet klinken. Petrichor. Of 'ozon', zoals sommigen het ook noemen. Ik tot voor kort trouwens ook.

Petrichor. De geur van regen na een zomerdag. Volgens sommigen is het de geur die je ruikt na wekenlange droogte en dan ineens een echt onweer, maar hier ruikt het altijd zo. Zelfs al is de regen nog maar pas 24 uur geleden. Maar overdag is het hier dan ook zo warm dat de grond tegen de avond al weer lekker warm is. En de Petrichor weer alle kansen krijgt. Of zoals het in de Volkskrant stond:

Als de donder, die al een uurtje dreigend in de verte hing, eerder dan verwacht over je heen rolt. Als de eerste dikke regendruppels kratertjes slaan in het mulle zand. Als de drukkende deken van de zomerhitte wordt weggetrokken en je plots weer adem kunt halen. Als de wereld opeens anders ruikt – nieuwer, frisser en opgeruimder.

En het werd zomer...

De zomer is nu wel echt in het land. Overdag temperaturen die probleemloos de 30 graden overschrijden, en nachten die flirten met de 20 graden grens. Zalig weertje. En oktober is dan ook weer jacarandamaand. Pretoria staat vol met deze bomen -vandaar ook de ondertitel van deze blog- en ziet weer helemaal paars. Waar je ook kijkt zie je paarse bloesems. Spijtig genoeg ook al veel op de grond en in de straat. Want het heeft hier de afgelopen week een paar keer serieus geonweerd en de bloemetjes kunnen daar niet goed tegen. Maar blijkbaar is België de jongste dagen ook niet gespaard van onweders.

Probleem hier is dat de bloemetjes, eens ze natgeregend zijn, heel snel gaan rotten en de wegen in geen tijd spekglad maken. Met als logische gevolg een stijging van de verkeersongelukken. Dus hier geen slipcursus voor sneeuw en ijs, maar wel voor jacarandabloemetjes.

Ik zal maar snel nog wat profiteren van de zomerzon, want november in België lijkt me niet direct de meest zonnige periode. Of het zou moeten zijn dat de klimaatverandering ook hier even tussenkomt...

Vaarwel vader

Op verzoek van velen, en met toestemming van 'oma', hier de uitgetypte tekst van mijn 'woordje' op de begrafenis van mijn vader.

‘Ons vader’, zo noemden wij, de kinderen hem. Voor de kleinkinderen was hij pépé. En voor de rest van de wereld gewoon Thierry.

Gewoon Thierry, want Thierry was gewoon. Geen grote avonturen, geen extravagante uitspattingen, geen opvallende optredens. Gewoon, op zijn manier.

Hij was gelukkig met kleine dingen: in zijn hof werken, een keertje over en weer naar Auchan, naar de vergaderingen van het Werk van de Volkstuinen, naar Stefaan gaan kijken toen die nog voetbalde en zo nu en dan eens, meestal met de auto, op reis gaan.

En op enkele van die reizen heb ik hem ook écht zien openbloeien, die keren toen hij, ons moeder en Saskia ons kwamen bezoeken in Oeganda en Kenia. Boven op het dak van onze jeep, de vlaktes afspeurend op zoek naar olifanten en giraffen. Waren het die natuur en die oneindige horizon die het hem deden? Ik weet het niet.

Toen ik een tijd geleden naar Zuid-Afrika vertrok was het dan ook evident dat hij ook daar weer zou langskomen. Maar het heeft niet mogen zijn. Het avontuur werd afgelast, hij werd uitgedaagd voor een gevecht. Een gevecht tegen een onzichtbare vijand. Een gevecht waarin hij de eerste rondes met glans won. Maar een gevecht waarin hij uiteindelijk door een totaal onverwachte mokerslag werd geveld.

Ik zal het missen, de volgende keer als ik van aan de andere kant van de wereld naar huis bel. Ik zal het missen, dat ene zinnetje dat hij altijd zei nadat hij de telefoon had opgenomen: “Ik zal nekeer ons moeder geven”. Nu zal ons moeder zelf de telefoon opnemen.

Heel hartelijk dank aan alle familieleden en vrienden die ons vader de laatste jaren, en vooral de laatste maanden, hebben gesteund met hun bezoek, telefoontje of invitatie. En dank vooral aan ons moeder voor al haar goede zorgen en haar onvoorwaardelijke steun.

Pa, je bent altijd een beetje “een stille” geweest, maar zelfs die stilte zullen we missen. Het gaat je goed.

Spookvliegtuigen

Hoewel Upington een heel klein luchthaventje heeft, is het toch de trotse bezitter van één van de langste runways van Afrika. Sommigen beweren zelfs dat het één van de enige landingsbanen ter wereld is waar de Concorde indertijd kon landen. Al twijfel ik er sterk aan dat de Concorde daar ook maar in de buurt is geweest. Alhoewel...

Maar waarom vermeld ik dat? Wel, in een eerdere bijdrage had ik het al over mijn trip naar het desolate Upington. En omdat er maar zo weinig mensen de Zuidafrikaanse woestijn intrekken wordt daar alleen met propellervliegtuigjes op gevlogen. Groot was mijn verbazing dan ook toen ik, iets verder en een beetje verwijderd van de luchthaven, een heel aantal Boeings zag staan. Toch zeker 20! Een beetje logisch nadenken leerde mij al snel dat zelfs al de hotelaccomodatie in heel Upington samen niet voldoende zou zijn om al die passagiers op te vangen. Daarenboven stond er geen naam van een vliegtuigmaatschappij op de toestellen geschilderd, en stonden alle deuren

open. FBI? Russische inlichtingendienst? Smokkel? Allemaal mogelijk!

Na drie dagen, en 17 complottheorieën later het toch maar gewoon gevraagd bij het inchecken voor de terugvlucht. Blijkbaar zijn het toestellen van een failliete Italiaanse luchtvaartmaatschappij die wachten op verkoop? Maar waarom in Upington? Omdat het er zo extreem droog is dat de toestellen niet roesten. En omdat het één van de weinige luchthavens is waar ze enorm veel plaats hebben, en tegelijk een landingsbaan die Boeings aankan. Dus doet de lange runway toch nog dienst...

Ongenode gast

Het was wel even schrikken, toen ik gisteren van het werk thuiskwam. Want ik werd opgewacht door een onvoorziene gast. Toen ik wat water in een glas liet lopen, merkte ik in mijn ooghoek een bruine vlek onderaan één van de kastjes boven het aanrecht (voor degenen die hier al op bezoek zijn geweest: het kastje met de snoep en de chips).

En wat bleek? De bruine vlek was een harige spin van meer dan 15 cm groot. En hoewel ik niet echt arachnafoob ben, heb ik maar meteen een stap achteruit gezet. Mijn bezoeker bleek namelijk een baviaanspin te zijn, een ondersoort van de vogelspinnen of tarantulas. Mijn buurman, een

bioloog, betreurde achteraf dat het dier een snelle dood was gestorven, aangezien 'baviaanspinnen niet echt giftig zijn'. Maar na een beetje googelen heb ik daar toch een andere mening over, en verdween mijn schuldgevoel weer snel. Niet dat ze dodelijk kunnen toeslaan, maar symptomem als braken, hoge koorts en tijdelijke verlamming rond de beet lijken mij niet echt tof!

Ik hoop nu alleen maar dat mijn 'bezoeker voor enkele minuten' geen vriendjes had meegebracht, die zich nu ergens in mijn huis verstopt hebben...

PS: voor alle duidelijkheid, de foto komt ergens van het internet. Het zijn NIET mijn handen!

Upington

Dit weekend nog eens moeten werken. Vrijdagmorgen vroeg ben ik met een piepklein schroefvliegtuigje richting Upington gevlogen. Upington is een klein stadje in de Noordkaap, en dicht tegen de grens van Namibie. Al bij aankomst op de al even piepkleine luchthaven viel het al meteen op dat de streek er helemaal anders uitzag dat wat ik hier in Zuid-Afrika al gezien had. Heel droog, zowel de vegetatie als de lucht, en vooral qua bevolking helemaal anders. 80% van de mensen zijn er zogenaamde 'coloreds', mensen met (voor)ouders van verschillende etnische groepen. Niet alleen blanken en zwarten, maar ook Aziaten en Indiers. En dat leidt soms tot vreemde combinaties. En er wordt daar ook amper Engels gepraat, Afrikaans is daar de voertaal.

Ik was in Upington om in de jury te zetelen van de ModelUN competitie, maar aangezien het debat op zaterdag was, had ik de tijd om op vrijdagnamiddag even langs te gaan in Augrabies National Park. Voor de dieren moet je er niet echt naartoe gaan, maar ze hebben er wel fantastisch mooie watervallen. Spijtig genoeg was ik er nu wel knal in het droge seizoen, zodat er maar eentje echt 'viel'. Op zich was dit al indrukwekkend, dus wat moet dat dan niet zijn in het regenseizoen.

En zaterdag dan de competitie. Echt wel een tegenvaller. De kids waren -op een paar na- absoluut niet voorbereid. Of misschien hadden ze het concept niet helemaal door. Dan wel heel spijtig als je voor dat debat dat 6 uur in de bus hebt gezeten, zoals dat bij sommigen het geval was.

Ik kijk nu al uit naar de ModelUN finales, over een week of 6 in Kaapstad...

Man of vrouw?

De 18-jarige Zuid-Afrikaanse Caster Semenya heeft op het wereldkampioenschap atletiek in Berlijn overtuigend de 800 meter gewonnen. Maar ze moet wel nog bewijzen dat ze een vrouw is! Grote controverse hier in Zuid-Afrika! Hoe durft de wereld insinueren dat Caster een man is die zich heeft laten 'ombouwen'? Maar zeg nu eerlijk, kijk eens goed naar de foto's en je ziet er toch weinig vrouwelijks aan.

Grappig is dat er op de website van Sporza iemand beweert dat alle Zoeloevrouwen er zo uit zien. Ik ken nu toch wel een aantal Zoeloevrouwen en die zien er stuk voor stuk toch veel vrouwelijker uit. Maar hoe dan ook, Caster zal zich moeten laten testen, hoe raar dat ook mag klinken. Waarschijnlijk is ze echt wel een vrouw, maar met nogal veel mannelijke hormonen.

De oplossing ligt voor de hand. Vanaf nu sporten we in 4 categorieën: 1 voor de echte mannen, 1 voor de echte vrouwen, 1 voor de manwijven die teveel mannelijke hormonen hebben, en 1 voor de mietjes die met de echte mannen niet kunnen meelopen omdat ze te vrouwelijk zijn...

Hier zijn we weer!

Na een maand inactiviteit weer nieuws uit Zuid Afrika.

Juli is voorbijgevlogen en gevuld met onder andere het vasthouden van slangen, het zwemmen tussen pinguins, het beklimmen van de Tafelberg en het bekijken van luipaarden. Maar nu dus weer tijd voor het echte werk. Augustus wordt vrij druk. Morgen en overmorgen gaan we op conclaaf om de strategie voor de vijf volgende jaren uit te stippelen, ik krijg hier 2 scholen op bezoek, ik moet/mag naar Upington om in de jury van een ModelUN debat te zetelen, en ondertussen hou ik me ook nog wat ledig met het ophalen van een maand werk dat is blijven liggen.

Ondertussen zijn ook saskia, Philippe en de kids toegekomen, dus heb ik de komende weken ook nog wat gezelschap. Genoeg stof dus om de komende weken de blog weer wat in ere te herstellen...

Pauze

Hallo,

voor alle fans die nog steeds de blog bezoeken: er is even een pauze. Begin augustus ben ik er weer!

Vuvuzela

Dit is 'm dus, de vuvuela. Voor alle Zuidafrikanen het ultieme voetbalattribuut, voor de rest van de wereld het meest vervelende geluid ooit gehoord op een voetbalveld.

En ik kan daar alleen maar mee akkoord gaan. De trompet wordt gedurende de volle 90 minuten aangeblazen, zonder enige nuance of het nu spannend is of niet. In andere landen wordt er gejuicht, gezongen of gescholden afhankelijk van wat er gebeurt op het veld. Hier gewoon dat monotone getoeter dat door sommigen wordt vergeleken met de kreet van een olifant, het gezoem van 10.000 muggen of het geluid van een stoomboot. Hoedanook niet echt aangenaam. En of er nu gescoord wordt of niet, telkens datzelfde geluid, zonder enige stijging of daling in volume.Ik kreeg al menig berichtjes van mijn 'vrienden op FaceBook', en ik las het ook op Europese websites, dat mensen overal ter wereld niet meer kijken naar de Confederations Cup, alleen al voor dat lawaai. Ik vraag mij af wat FIFA gaat beslissen voor het WK, want ik vrees dat de sponsors ook niet graag horen dat kijkers afhaken.

Uitgezonderd Total misschien, want via Unicef kregen we vandaag op bureau allemaal een vuvuzela...

Belegerde stad

We leven in een vestingsstad. Overal politie, straten afgesloten en constant helicopters die boven de stad cirkelen. Reden? Nee, geen staatsgreep, nee geen radicale overvallen, nee geen wilde straatraces. Wel Koning Voetbal! Wat zeg ik, Keizer Voetbal!

Want ja, de Confederations Cup is van start gegaan, zowat de generale repititie voor de wereldbeker van volgend jaar. 8 teams spelen een competitie onder elkaar om uit te maken wie nu echt de beste is: de 6 kampioenen van de continenten, plus wereldkampioen Italie en gastland Zuid Afrika. De eerste wedstrijden van de poules zijn ondertussen achter de rug, en we hebben al vrij aantrekkelijk voetbal gezien. Afgezien van het constante lawaai van die irritante vuvuzela -een soort trompet- die door de meerderheid van de supporters wordt aangeblazen, heb ik al genoten van het spektakel.

Gisterenavond werd hier in Pretoria, op 5 minuten van mijn deur, een zogenaamde high-risk wedstrijd gespeeld tussen Italie en de USA, en dat hebben we mogen merken. Sinds vrijdag zijn alle straten om het stadion afgesloten, overal patrouilleerde politie te voet, te paard en op de moto... Enfin, geen enkel plaatsje kom je ongemerkt binnen. En net voor de match ineens heel veel lawaai van helicopters die richting stadion vlogen. En boven dat stadion, daar zijn ze blijven cirkelen tot uren na de wedstrijd. En probeer in zo'n herrie maar eens in slaap te vallen...

Wist je dat...

... door het feit dat Zuid Afrika onder de evenaar ligt er hier een heleboel dingen anders zijn dan in Belgie?

• Het is hier nu winter en dus al om 17u30 donker!
• De zon beweegt zich hier van rechts naar links over het firmament en niet van links naar rechts, omdat de zon hier over het noorden gaat en niet over het zuiden. 
• Een zonnige tuin is daarom hier dan ook Noord georienteerd.
• We hebben hier geen poolster, maar het Zuiderkruis, waarop de zeelieden zich orienteren.
• Toch blijft een kompas hier ook nog naar het noorden wijzen!
• Het water in bad draait hier niet tegenwijzersin maar wijzersin als je het bad laat leeglopen.

... een Big Mac menu hier maar 2 euro kost? Cola en frieten inbegrepen!

... de benzine hier elke 2de van de maand wordt aangepast?

... het hier al niet meer geregend heeft sinds 7 mei en de eerste regen weer verwacht wordt zo rond midden oktober?

... sinds kort de skipiste hier opengegaan is in de Drakensbergen? De enige piste is 75 meter lang.

Straf, he!

Ons bloed is blou!

Het normaal o zo stille Pretoria heeft er een -voor zijn normen toch- bewogen maand mei opzitten. Eerst was er de inauguratie van de nieuwe president. En gisteren was de stad in de ban van rugby. Rugby is hier namelijk de nationale sport nummer 1, en gisteren was het de finale van de Super 14, een soort Champions League van de beste teams van Australie, Nieuw Zeeland en Zuid Afrika. En aangezien die 3 landen ook beschouwd worden als de 3 beste rugbynaties ter wereld, werd deze finale dan ook gezien als de officieuze finale van de wereldbeker voor ploegen.

De plaatselijke ploeg van Pretoria, "die blou bulle" of "the blue bulls", eindigden als eerste in de reguliere competitie, en kregen vorige week dan ook het thuisvoordeel voor hun halve finale tegen de Crusaders uit Nieuw-

Zeeland . Ook die wedstrijd wonnen ze vlot, zodat ook de finale gisteren op de home ground kon gespeeld worden: Loftus Versfeld in Pretoria. Tegenstander: the Chiefs, ook al uit Nieuw-Zeeland.

Al van vlak na de halve finales waren de die hard supporters meteen gaan camperen voor de tickets office om toch maar zeker te zijn van een ticketje voor de finale.  De stad zag de hele week blauw van het volk, de media konden over niks anders schrijven! Want "die bulle" moesten en zouden winnen.

En of ze wonnen. Ze verpletterden de Chiefs met maar liefst 61-17. Een verschil van 44 punten, meteen het grootste verschil ooit in een finale van de Super 14. Heel Pretoria op zijn kop, en alle Zuidafrikanen waarschijnlijk gevierd tot een stuk in de ochtend. Want die blou bulle is die beste span, en ons bloed is blou...

Als extraatje een grappig TV spotje voor "player 23" , de Zuidafrikaanse variant van 'de 12de man', zijnde de supporters. Alle bijrollen worden gespeeld door de beste rugbyspelers van het land.

Afrikaans

Op algemene vraag nog eens een lijstje leuke Afrikaanse woorden:

amperbroekie (tanga), 

aptijtwekker (aperitief), 

blokkiesraaisel (kruiswoordraadsel), 

bakkie (pick up truck), 

broeikas (couveuse), 

duikweg (tunnel), 

fliek (film),

hakiesdraad (prikkeldraad), 

kaalvoet (blootvoets), 

klokkie (deurbel), 

kombuis (keuken), 

kopseer (hoofdpijn), 

skuifspeld (paperclip), 

spiesgooi (speerwerpen), 

rinneweer (ruineren)

vulstatie (tankstation), 

woonstelblok (flatgebouw), 

lugwaardin (stewardes), 

melkskommel (milkshake), 

springmielies (popcorn), 

ompad (wegomlegging), 

piesang (banaan), 

prikkelpop (pin up girl)

Op de eerste rij

Waarschijnlijk de voorlopig laatste bijdrage rond de recente verkiezingen hiet in Zuid Afrika. Want afgelopen zaterdag werd de nieuwe president Jacob Zuma officieel ingezworen in het bijzijn van een heel aantal internationale gasten, waaronder onder andere de niet onbesproken heren Robert Mugabe en Mouamar El Khadaffi. De inauguratie verliep heel vlot, maar het zag er toch even naar uit dat de ceremonie letterlijk in het water zouden vallen. Twee uur voor de ceremonie begon, openden het hemelsluizen zich boven Pretoria met volle geweld, en even werd er gevreesd voor een uitgeregende eedaflegging. Maar een half uur voor de plechtigheden begonnen, klaarde het op en tegen de tijd dat Zuma zijn hand in de lucht mocht steken was de hemel weer mooi blauw. Hoe dan ook voor de Afrikanen een goed teken, want een flinke regenbui voor een officiele plechtigheid wordt gezien als een "blessing from God".

Groter probleem was dat door de regen en vooral door de laaghangende wolken de geplande vliegshow niet zou kunnen doorgaan. Er was maanden voor gerepeteerd, en het zou het hoogtepunt van de inauguratie moeten worden. Tot 20 minuten voor de show moest beginnen, was er nog steeds een negatief advies van de legerleiding. Maar dan ineens hoorde ik het gegrom van vliegtuigen boven mijn hoofd, en bleek alles dan toch door te gaan. En aangezien mijn terrasje uitkijkt op de Union Buidings, waar de ceremonie zich voltrok, zat ik voor de air show op de eerste rij...

Staatsgreep?

Net even paniek in het UN gebouw. Volop sirenes in de straten, auto's aan de kant, en een hele colonne legervoertuigen met kanonnen in de richting van de Union Buidings, het presidentiële paleis hier in Pretoria. Een staatsgreep?

Na 5 minuten zonder schoten bleek algauw dat de legertrucks onderweg zijn naar Union Buildings voor de inauguratie van de nieuwe president, Jacob Zuma. Want zoals jullie waarschijnlijk al zullen gehoord hebben wordt hij dus de nieuwe leider van dit land. Zaterdag wordt hij officieel ingezworen. Er komt al veel kritiek op het hele gebeuren. De kostprijs van de inauguratie en het daaropvolgende feest zou geschat worden op 75 miljoen Rand, ongeveer 7 miljoen Euro. Vele groeperingen en NGO's vragen zich af of dat geld niet beter gebruikt kan worden voor het bouwen van nieuwe ziekenhuizen of scholen.

Hebben ze niet een beetje gelijk?

Back in business

Na een weekje Belgie terug in Pretoria. Dus jullie kunnen regelmatig weer updates verwachten. Voor een aantal onder u -lezers- is het een hele tijd zonder nieuws geweest, maar voor een aantal anderen was het een aangenaam weerzien.

Deze keer had ik pech tijdens de reis, want ik had geen plaats bij één van de "emergency exits" van het vliegtuig. Niet dat ik nu dicht bij de nooduitgang wil zitten in geval er zich iets voordoet, maar het grote voordeel van de zetels daar is dat je heel veel beenruimte hebt en dat is altijd goed meegenomen als je iets groter bent.

Thuis is er niet veel veranderd op die 10 dagen: alle visjes leven nog, de bloemetjes zijn -in tegenstelling tot andere keren- niet verdord en alles staat nog op zijn plaats. Wat wel een beetje gek aandeed na een verblijf in Belgie is dat het weer zo snel donker is. Waar ik vorige week nog tot 9u30-10u het licht zag, is het hier om kwart voor 6 al donker. Jaja, het wordt hier weer stilaan winter, en dat merk je ook aan de avondtemperaturen. De pullekes en de fleece dekentjes kunnen weer uit de kast gehaald worden. Ik heb vandaag trouwens voor het eerst in lang een T-shirt met lange mouwen aangetrokken om te komen werken...

Election Day

Vandaag is het dus zo ver. Historische verkiezingen in Zuid Afrika. Met dé cruciale vraag: wordt de 2/3 meerderheid van het ANC gebroken. Eigenlijk is dat hét thema van de verkiezingen. Niet zozeer of Zuma nu president wordt -want dat staat zo goed als vast- maar wel hoeveel macht hij en zijn partij de komende jaren zullen hebben. De eerste uitslagen worden tegen morgenavond verwacht, en tegen vrijdagavond zou de cruciale vraag beantwoord moeten zijn. Onder andere te volgen via Pretoria News.

Ondertussen is Pretoria leeg. Ik heb de stad nog nooit zo leeg gezien. Geen auto's, geen voetgangers en hier op bureau ook amper collega's. De nationale staff kreeg vandaag een dag vrijaf om te kunnen gaan kiezen. Velen onder hen zijn geregistreerd in hun 'village' en moeten dus eerst nog een stuk reizen om te kunnen stemmen. En stemmen doen ze hier blijkbaar massaal. Toen ik naar 'het werk' reed, passeerde ik langs een aantal polling stations, en de rijen aanschuivende kiezers waren ongelooflijk. Aan één van de kiesbureaus moet zeker een rij van 250 meter lang hebben gestaan. Vandaar dat de straten ook zo leeg zijn. Iedereen staat gewoon ergens in een rij aan te schuiven.

Tot zover verloopt alles rustig en vredevol. Uiteraard zijn er hier en daar een paar opstootjes tussen rivaliserende partijen, maar het blijft allemaal heel beschaafd. Op radio en TV nog geen nieuws over problemen, en het ziet er naar uit dat het ook zo zal blijven. Geen Keniaanse of Zimbabwaanse taferelen, maar mooi gedisciplineerde rijen aanschuivende mensen. Nu is het alleen nog afwachten wat die rijen aanschuivende mensen zullen beslissen...

De aanloop

We zijn in de laatste rechte lijn naar de verkiezingen hier. Volgende week woensdag is het namelijk zo ver: historische verkiezingen, waarin ANC waarschijnlijk zijn absolute meerderheid gaat verliezen, waarin Jacob Zuma waarschijnlijk als nieuwe president zal verkozen worden, waarin de DA waarschijnlijk heel veel stemmen zal halen in Western Cape,... Heel veel waarschijnlijkheden dus, waarop niemand voorlopig het antwoord kent. Waarom niet? Omdat er echt nog verschrikkelijk veel zwevende kiezers zijn, onder alle bevolkingsgroepen. Veel mensen die ik spreek weten echt nog niet op wie ze gaan stemmen. En het is ook zo rustig rond de verkiezingen. Los van de verkiezingsborden in de straten zijn er geen publieke rallies, geen spectaculaire debatten op TV, geen militanten die folders uitdelen aan de verkeerslichten...

De meeste berichtgeving rond de verkiezingen hoor en lees ik via de VRT-website en Radio 1. Maar écht fantastisch is die berichtgeving niet. Vooral Siel Vanderdonckt laat zich nogal eens gaan in vooroordelen en eenzijdige informatie. Strafste uitspraak die echt alles slaat: "Zuma lijkt zelfs voor de conservatieve blanke Afrikaners het voordeel van de twijfel te krijgen ". Je in het vervolg een beetje beter informeren, en liefst bij meer dan één bron kan nooit geen kwaad, Siel. Zeker voor een journaliste...

Herfstschoonmaak

Het is al weer een tijdje geleden dat ik nog wat blogde, maar dat heeft zo zijn redenen: 4 dagen vrijaf en dus tijd voor de grote herfstschoonmaak. De keuken onder handen genomen, de badkamer laten blinken, de planten bijgesnoeid, de visbak uitgekuist,... Nu alleen de strijk nog. Ik ga het nog leren! 

Jaja, hier geen lente, maar herfst in april. En dat begin je zo stilaan te merken. De regens zijn opgehouden, het weer overdag is fantastisch en de avondzon kleurt goudgeel. Maar 's nachts wordt het al een stuk frisser. Geen ventilatoren meer, maar stilaan weer de donsdeken op bed en het fleecedekentje in de zetel bij de tv.

En over tv gesproken, als bij wonder gisteren de aankondiging op SuperSport dat hier Parijs-Roubaix zou worden uitgezonden. En zo heb ik Tommeke ook zien winnen...

Durban

Voila, na een weekje Durban terug thuis. Het was een hele vermoeiende, maar leuke week. Ten eerste het feit dat ik nog eens weg kon uit Pretoria, en niet een hele week achter mijn computer moest zitten. Maar -vooral- ten tweede omdat het een heel interessante conferentie was. 5 dagen vol van seminaries, sessies en ander interessants.In totaal woonden meer dan 4.000 mensen de conferentie bij, en ik ben zeker dat ze allemaal de UN stand hebben bezocht. Dus waar de meeste collega's dachten dat ik een weekje op vakantie ging, was eerder het tegendeel waar. De hele dag mensen te woord staan en uitleg geven, en dat van 7u 's ochtends tot 7u 's avonds. Dus geen tijd om overdag eens naar het strand te trekken of om ook maar te zien of het wel mooi weer was.

Alleen op zondag, de dag van aankomst heb ik ten volle van strand en zee kunnen genieten. Het was maar voor een namiddagje, maar de 600 km rijden meer dan waard...

Druk, druk, druk...

Het zijn drukke tijden. Maar tegelijkertijd ook fijne tijden. Eerst was er het bezoek van Ban Ki-Moon, daarna was er Internationale Vrouwendag, de Pan Afrikaanse library workshop die we organiseerden, en nu de voorbije 2 dagen de zogenaamde Radio Soapie workshop.

Eindelijk was het zover. Na 3 keer te zijn uitgesteld, konden we eindelijk onze workshop organiseren. Ergens midden vorig jaar opperde ik het idee om een radiofeuilleton te maken rond de Millenniumdoelstellingen, en ik kreeg er ook het budget voor rond. Alleen was het blijkbaar nooit de juiste moment voor de andere UN agencies om de workshop te organiseren. Eerst was het te dicht bij de kerstvakantie, dan was er Ban, later was er dan weer een andere workshop... Maar nu was het zo ver! Twee dagen van brainstormen, ideeën spuien, etc... Fijn om bepaalde collega's ook te zien in een hele andere context, en hen je te laten verrassen met creativiteit en sommigen zelf humor! En het leukste is dan nog dat ik ondertussen ook het budget heb gevonden om de soapie echt te maken.

Maar de drukte is nog niet over. Op 7 april is er de Rwanda Commemoration Day die ik moet organiseren. Maar eerst een weekje naar Durban voor de Internationale AIDS Conferentie. Ik kijk er echt naar uit...

Drakensbergen, enkele foto's en video

The thin line between heaven and hell

Ik ben er dit weekend nog eens op uit geweest met een paar vrienden. Deze keer trokken we naar de Drakensbergen om Cathedral Peak te beklimmen, een top van 3.000 meter. De rit naar de voet van de berg duurde wel een 5-tal uur, maar erg was dat niet. Erger was dat we niet onmiddellijk onze tent konden opzetten wegens de overvloedige regenval, en we dus maar moesten gaan schuilen in het sanitaire blok.

Maar de verrassing was des te groter, de volgende ochtend, toen de berg in alle glorie boven ons uittorende. Hoewel een beetje te laat vertrokken, gingen we er toch van uit dat we zonder problemen de grot waarin we zouden overnachten tijdig zouden bereiken. Maar dat was zonder één van onze gezellen gerekend. We waren nog geen uur aan het stappen of hij bleek al op een kwartier te volgen. Volgens hem geen probleem, want hij was alleen wat opgehouden om wat foto's te nemen. Maar het werd hoe langer, hoe erger, tot hij op een punt kwam en zei dat we hem gewoon konden achterlaten, en dat hij wel zou achterkomen. Maar dat doe je niet in de bergen, zeker niet als je naderend onweer ziet aankomen. Uiteindelijk begon het effectief te regenen en heel donker te worden, en moesten we wel verder.

We lieten de man achter met het 2-persoonstentje dat we meehadden, en trokken verder op zoek naar de grot. Helaas zonder resultaat.

Dan maar terug tot bij de tent en onze vriend. Klein probleempje: een 2-persoonstent voor 5 personen is een ietsiepietsie nipt, waardoor we al ons gerief gewoon buiten de tent moesten laten... in de gietende regen. Na een paar uren (11!) van relatieve rust, proberen te slapen in welke configuratie van stapelen dan ook, verhalen vertellen om de tijd te doden, werd het dan toch 7u in 

de ochtend, en daar was het zonnetje ... voor even! Na 11 uur opeengepakt te zitten, konden we onze sardienenpositie eindelijk verlaten. Na het leeglepelen van de tent en de rugzakken konden we aan de terugtocht beginnen.

We hebben wel veel gevloekt en getierd, maar nog veel meer gelachen en gegierd...

Bang om te vliegen

Wie deze blog regelmatig leest, of wie ooit al Zuid Afrika bezocht heeft, zal al wel van de "Hadeda" gehoord hebben. Enfin, wie hier al geweest is heeft er niet alleen van gehoord, maar hem ook effectief gehoord. Want de hadeda -een soort ibis met de wetenschappelijke naam "Bostrychia hagedash"- is hier alomtegenwoordig. Op bepaalde ochtenden, en vooral tijdens het weekend, té alomtegenwoordig want het beest maakt een enorm kabaal. Zijn kreet klinkt als 'haa-haa-haa-de-dah', vandaar dus ook de naam van de ibis. Maar hij roept dat zo luid, dat het iedereen op de zenuwen werkt. Zeker de slapende medemens die om 5u 's morgens absoluut niet gediend is met dit machogedrag.

Echt mooi is hij ook al niet. Ongeveer zo groot als een kip, vuil grijs, en met een kromme bek. Niks in vergelijking met de mooie toekans of de wevertjes die ook in de tuin zitten. En dan schijt hij ook nog eens constant de oprit onder!

Maar waarom al die aandacht voor dit toch wel irritante beest? Wel, omdat het blijkbaar een grote schijtluis is. Want wat blijkt nu? Dat hij zijn ge-hadida alleen ten gehore brengt als hij vliegt! En uit heel betrouwbare wetenschappelijke bron heb ik nu vernomen dat hij zo roept omdat hij bang is om te vliegen!

De loser...

22 april

De datum voor de verkiezingen ligt vast. Het wordt dus 22 april. In een vorige blog schreef ik al over wat er op het spel staat bij die verkiezingen.

Ondertussen beginnen de straten vol te hangen met affiches van de verschillende politieke partijen, en zijn er ook al de eerste discussies tussen partijen die mekaar beschuldigen van het overplakken van die affiches. Niet veel anders dus dan in Belgie. De komende weken worden dan ook spannend, met een hele hoop TV debatten, public rallies, etc... Ik vraag me wel af hoe de verkiezingen gaan verlopen, en vooral wat de uitslag zal zijn. Verschillende peilingen geven totaal verschillende resultaten. Dus niemand weet welke kant het nu echt op gaat.

Wordt vervolgd...

Tour of Duty

"Let me tell you 'bout Pretoria!
De rode aarde, de groene natuur, de zwarte mensen. Het was als thuiskomen. Na meer dan 10 jaar werk ik weer in Afrika..."

Exact 1 jaar geleden was dit mijn allereerste stukje uit mijn allereerste blogbijdrage, op de allereerste dag dat ik hier in Zuid Afrika aankwam. De tijd vliegt snel. Ik ga hier geen overzicht geven van het voorbije jaar, daarvoor moet je de ondertussen al 60 voorbije bijdragen er nog eens op nalezen. Ik denk dat ik dat ook eens ga doen...

Calling up Soweto

Gisterenavond stelde Sioen zijn CD "Calling up Soweto" voor. Nee, deze keer niet in zijn thuisstad Gent of in de AB, maar midden in Soweto, één van de grootste, maar ook één van de beruchtste townships van Johannesburg. De oudere lezers herrineren zich wellicht nog de rellen tegen het Apartheidsregime in 1976, the Soweto uprise.

We zijn nu meer dan 30 jaar verder, en Soweto is veel veranderd. Meer dan 1.000.000 inwoners, en naast de zogenaamde shacks ook veel mooie villa's en chique auto's. Dat het daar al lang niet zo gevaarlijk meer is bewijst het feit dat 2 stadions voor het WK voetbal zich in Soweto bevinden. Zélfs het stadion waar openingsmatch en finale worden gespeeld.

Wel, binnen deze omgeving stelde Sioen zijn nieuwe CD voor, ergens op een plein voor een community centre. En de grote middelen werden aangewend, want het concert werd 'live' doorgestraald naar Kinepolis in Gent, en wordt het vanavond op Canvas+ uitgezonden. Zeker kijken, want het was een heel goed en sfeervol concert. En er was zelfs Stella!Alleen spijtig dat er waarschijnlijk in Kinepolis meer mensen zullen gezeten hebben dan er aanwezigen waren op het plein zelf.

Het is niet omdat je een gratis concert geeft, dat je daar dan ook geen reclame moet voor maken...

Bye, bye Ban

Het zit er op. De trip van Ban Ki-Moon in Zuid Afrika is afgelopen, en 'life is back to normal'. Het waren boeiende, maar vermoeiende dagen.

Alles begon op dinsdagnamiddag, wanneer de hele delegatie aankwam, en ik naar de luchthaven moest om de journalisten op te halen. 3 van de 5 hadden het protocol niet gevolgd, en kwamen niet opdagen via de 'gewone' uitgang, waardoor ik daar -met 2 journalisten die net een vlucht van 26u achter de rug hadden- 2 uur lang wortel heb staan schieten.

Woensdag was dan een hele boeiende dag. Eerst naar de residentie van president Mothlante met bijhorende persconferentie, daarna lunch in de presidentiële woning. Van daar ging het richting Nelson Mandela, maar spijtig genoeg kregen we hem niet te zien. Wie we wel te zien kregen, was onze volgende gast, de ex-president Thabo Mbeki. We mochten zelfs zijn privédomein binnen en wachten op de dorpel. Daar dan wel een persontmoeting gekregen. En van daar dan richting Jacob Zuma.

Het was een hele drukke, maar wel boeiende dag. Alleen kwam er dan nog de dagelijkse nabehandeling bij, van het schrijven van persberichten tot het regelen van kleine dingetjes. Waardoor het voor de tweede dag op rij na middernacht werd. Niet dat dat erg is, maar het doet toch pijn als je 's anderendaags om 4u op moet staan, om de dames en heren van de pers weer naar de luchthaven te vergezellen...